Namur en mai: straatartiesten zijn gelukkig propere mensen van vlees en bloed

www.namurenmai.be

Een violist speelt muziek aan een stationscafé met behulp van zijn kam en tandenborstel, een fietser haalt het onderste uit de kan om je hand te wassen, een robot snuffelt en kijkt je in de ogen, artiesten van vlees en bloed weten mij nog altijd het meest te bekoren.
Er waren weer heel wat ontdekkingen te doen. We zaten op een openbare bank te genieten van Café de la Gare van Cie Banc Public. (www.bancpublic.com ) Een violist speelt melancholische muziek en laat ze opnemen om ze gezamenlijk weer te geven. Hij tovert klanken uit zijn viool met behulp van een tandenborstel en een kam. Proper is dat. Ondertussen komt een danseres met een reiskoffer vol dromen toe. Ze ontmoet er via kledij en kapstokken, stoelen en een tafel de man van haar dromen. Onwaarschijnlijk mooi verleidt ze niet alleen de man van haar dromen, maar ook het publiek. Heel mooi gedanst en met de nodige emoties gebracht. Een schitterende dansvoorstelling met veel creativiteit zoals we vroeger ook al van deze compagnie gezien hebben.
Wie met vuile handen zou rondlopen moet zeker Manuel, Le Laveur des mains opzoeken. (http://www.laveurdemains.com) Hij fietst rond en wast uw handen in onschuld. Een ongewone belevenis voor wie het ondergaat en wie het bekijkt. Proper is het alleszins.
We zoeken donkere oorden op om ons te laten besnuffelen door een robot. Hij of zij kijkt ons uiteindelijk recht in de ogen en laat zijn licht schijnen in de duisternis. De informatica met een robot als artiest. Geef mij maar een mens van vlees en bloed, die mij kan raken. Ca vous regarde van de Cie Om Produck. Het is maar hoe je het bekijkt. Big Brother was watching me. (http://omproduck.free.fr )
Eenvoudige poppen met een hoofd dat loskan en die toch tederheid weten op te wekken in een verhaal zonder woorden maar met veel ontroering gebracht. Dat is Bilboké van Lukasz Areski. Poppen brengen elkaars hoofd op hol met als resultaat een klein popje erbij. Mooi, ontroerend mooi. (http://www.themaa.com/spectacles/index.php?d=fiche&spectacle=895  )
We werden ook gecharmeerd door Cie Clair de Lune met zijn schaduwtheater. In een mobiele schouwburg ben je toeschouwer in een mooi uitgewerkt theater met roodkapje en de wolf en een bedlegerige grootmoeder die verrassend uit de hemel komt vallen. Knap theater voor een 7-koppig publiek. (www.clairdelunetheatre.be  )
Kijken alleen volstaat niet bij “Le ballet du Montreur” van de Cie Le Montreur (www.lemontreur.com ) Meedoen is de boodschap en nadoen wat de meester ons voordoet. Met de poppen spelen is hier een heel rekbaar begrip. Onder begeleiding van een pianist doet iedereen wat van hem gevraagd wordt en dat is best leuk om zien. Het gele gevaar komt massaal naar je toe gestapt, gevlogen, gesprongen. Leuke groepsthearpie waar gisteren best wat meer volk mocht naar toekomen.
We bekeken gisteravond ook nog eens Here begins the Story van Celso y Frana, (http://www.celsoyfrana.com ) en dat niet alleen omdat we zelf een boekenfreak zijn, maar omdat we zo'n voorstelling erg waarderen en daarom meerdere keren willen zien hoe ze hun boekje te buiten gaan. We zouden over dit festival dan ook boeken kunnen schrijven. 
Vandaag gaan we voort op ons elan met propere handen en gekamd en met propere tanden op zoek naar vurige sneeuw en andere dromen die hier werkelijkheid worden. Chapeau voor de artiesten. Dat ze met een groot applaus en een volle hoed mogen Namur verlaten, want ze verdienen het.
Johan Vanhie